Дамна,

    многу одамна,

    во Битола,

    во Офицерски,

    музика нема…


    И Боцкинот

    со виолината

    го нема,

    тој во рајот негде

    на Бога му свири,

    а и Ајри го нема,

    тоа Турче,

    за Битола

    песни да пее…

    Ноќва

    под прозорец,

    под балконот,

    во тревата,

    во цвеќињата,

    во дворот,

    штурци

    како чалгаџии

    ми свират…


    Свират

    в занес

    мислејќи дека

    летото

    вечно

    ќе трае.


    Ако,

    нека свират,

    во хор нека пеат

    штурците,

    нека кршат виолини,

    цигулки нека кршат,

    тука,

    блиску Широк Сокак:

    летото е

    толку кусо,

    колку

    што е и животот:

    миг –

    само едно

    на светулка

    светнување!


    13.07.2017    Панде Манојлов

Leave a Reply